Het was een afschuwelijk ongeluk. De precieze details kan ik hier niet opschrijven, maar zoals elk ongeluk waarbij doden vallen, was het afschuwelijk. Ik stond van een afstandje toe te kijken naar de schreeuwende paniekerige mensen die eigenlijk ook al niet geloofden dat ik nog te redden was. Het was alsof ik naar een film zat te kijken, een volkomen realistisch uitziende driedimensionale film. Een aantal dingen viel op. Ten eerste was het geluid een stuk zachter. Ik hoorde de mensen wel roepen en schreeuwen, maar het was niet hinderlijk en overstemde de geluiden die er wel toe deden niet. Als ik adem had gehaald, had ik mezelf gewoon kunnen horen ademen. Toch kon ik alles helder en zonder problemen verstaan, alsof ik meer wist dan hoorde wat ze zeiden. Ten tweede was er geen temperatuur. Het was niet warm of koud, het was gewoon comfortabel. Ten derde was er geen wind. Ik zag om me heen dingen bewegen in de wind, maar zelf voelde ik niets. Dat versterkte het gevoel dat ik naar een film keek. Kleuren waren er wel, maar op de xe9xe9n of andere manier waren ze niet belangrijk. Het deed er niet toe of ze er wel of niet waren. En toen kwam Freek. Hij zag er anders uit dan de anderen, ik had meteen door dat hij ook een toeschouwer was die naar dezelfde film keek en dat de mensen hem niet konden zien. Hij leek meer kleuren te hebben, echter te zijn en het geluid dat hij maakte kon ik boven alles uit horen, hoe zacht het ook was. Hij liep op me af en pakte me vast. Ik begreep dat het over was en begon te huilen. De schrik zat nog in mijn benen, het ongeloof was nog niet verdwenen en ik wilde niet dat dit waar was. Hij zei niets, hield me alleen maar vast en liet me huilen.

Natuurlijk ben ik niet de enige die na de dood weer tot leven kwam. Ik heb met meer mensen gesproken die ook zoiets is overkomen. De manier waarop je dood bent gegaan is altijd een gespreksonderwerp. Het is zox92n moment dat voorgoed impact op je heeft, een wezenlijk en belangrijk moment. Er zijn natuurlijk talloze manieren waarop het kan gebeuren, maar ze zijn min of meer in drie typen in te delen:

1. de gelukkigen
Veel mensen zien hun dood ver van te voren aankomen. Door een slopende ziekte of doordat het tijdstip van hun executie bekend is of door een ongeluk met een lange nasleep. Op het moment dat hun dood komt, berusten ze er al in. Ze weten dat het komt, ongeveer wanneer het komt en dat ze er niets aan kunnen doen. Die laatste dagen of uren leven ze zeer bewust, op een hoger niveau. Alles wordt intenser, er is rust en vrede en ze sterven tevreden, soms zelfs euforisch, dat ze eindelijk het grote avontuur aangaan

2. de ontwaakten
Andere mensen zien en voelen hun dood niet aankomen. Ze overlijden in hun slaap of ze vallen ineens totaal onverwacht dood neer, doordat een ader in hun hoofd springt of door een kogel of explosie die ze niet aan zagen komen en die meteen fataal is. Voor deze mensen is het alsof ze wakker worden in een andere wereld. Een wereld waarvan ze eigenlijk altijd hebben geweten dat hij bestaat. Ze zijn dan ook niet echt verbaasd of zo, het is meer een x91oh ja, zo was het, dat is waar ook!x92 gevoel. Alsof een mist is opgetrokken.

3. de ongelukkigen
En dan is de laatste categorie. Deze mensen zien hun plotseling dood kort van tevoren aankomen. Bijvoorbeeld als ze ergens vanaf vallen, of als hun auto uit de bocht vliegt. Het ene moment is er nog niets aan de hand en is de wereld gewoon die vertrouwde plek. En dan voelen ze dat er iets niet goed gaat. Dat wat nu gebeurt niet goed af kan lopen, dat het echt menens is. Het plotselinge besef dat het echt is wat er gebeurt, dat het onvermijdelijk is en dat het niet goed is, dat dit niet de bedoeling kan zijn als je wilt blijven leven, leidt tot een schrikreactie, een vurige wens om eventjes terug te kunnen in de tijd, of om heel even uit de huidige situatie te stappen en weer terug te komen als het voorbij is.

Het zal duidelijk zijn dat de overgang voor de laatste groep niet fijn is. Niemand wil met een onwezenlijk schrikgevoel aan een nieuwe fase beginnen. Het is dan ook deze groep die het meest terug wordt gestuurd om hier iets af te ronden. Dat ik ook onder deze groep val, zal niemand verbazen.

Velen vragen zich af wat er is na de dood. Is er niets? Is er leven? Is er een hemel? Word je opgewacht door maagden? Kom je terug als mens? Er zijn series en films die er uitgebreid op ingaan, zoals Ghost, Heaven can wait, The Mothman Prophecies, Dead Like Me.

Het is vast moeilijk te geloven, maar ik weet iets meer. Ik ben doodgegaan en weer teruggezet op de aarde. Met een andere identiteit. En een opdracht. Uiteraard mag ik daar niets over vertellen, kan ik daar niets eens iets over vertellen, want mijn gedachten vertroebelen en ik typ slechts onzin als ik dat probeer. Maar een tipje van de sluier kan ik wel oplichten.

Wat mij is overkomen zal niet iedereen gebeuren en wat is er na dit leven weet ik ook niet precies. Maar ik weet wel wat er is na mijn leven. En dat is al heel wat. Dat is al meer dan de meesten weten.